Inne Lektury – książki, recenzje, omówienia, felietony, literatura polska, literatura powszechna, proza, poezja, powieści, eseje, reportaże, literatura faktu.
-
Michał Krawczyk: Do odwołania
Informacje szczegółowe Autor: Michał KrawczykTytuł: Do odwołaniaWydawca: Biuro LiterackieMiejsce i data wydania: Łódź 2025Liczba stron: 42Oprawa: broszurowaISBN: 9788383790398 Kup książkę w najniższej cenie Michał Krawczyk: Do odwołania. Gładziutkie rzeczy pierwsze, czyli ontologia stosowana W 2021 r. ukazały się dwie książki Michała Krawczyka: zbiór esejów o sztuce (i nie tylko) Nice, cosie i duchy oraz tomik poetycki Ekspansja ech. Za tę drugą był nominowany do kilku nagród, w tym do Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej ,,Silesius” w kategorii debiut. Po dłużej przerwie autor przypomina o sobie tomem wierszy Do odwołania (konotacje z tytułem Czynny do odwołania Marcina Świetlickiego są raczej przypadkowe). Tę skromną…
-
Julia Szychowiak: Wyrazy współczucia
„Wyrazy współczucia” Julii Szychowiak są faktycznie „współczujące” nie tylko w tym sensie, że „wyrażają” współodczuwanie z krzywdzoną czy cierpiącą naturą i aktywne stają w jej obronie. Wydaje się bowiem, że to krzywdzenie i cierpienie natury jest także – nie tracąc swych prymarnych znaczeń – ekwiwalentem ludzkich doświadczeń i stanów psychicznych („samotność”, „zranienie”, „szukanie schronienia” etc.), co czyni to współczucie bardziej wiarygodnym, nieograniczonym do literackich chwytów i językowych gier.
-
Michał Zając: Zygmunt Haupt. Podmiotowość i reprezentacja
Książka Michała Zająca Zygmunt Haupt. Podmiotowość i reprezentacja analizuje twórczość pisarza nie tylko jako zjawisko literackie, ale przede wszystkim jako projekt filozoficzny i antropologiczny. Autor odchodzi od tradycyjnych odczytań biograficznych i czysto historycznoliterackich na rzecz interpretacji osadzonej w teoriach psychoanalitycznych, filozoficznych i dekonstrukcjonistycznych. Zając stawia tezę, że teksty Haupta – podobnie jak pisma Kierkegaarda, Freuda, Lacana czy Derridy – poddają krytyce nowożytną, racjonalną koncepcję podmiotu. Podmiotowość u Haupta jest „niepełna”, „ambiwalentna” i konstytuuje się w relacji do braku, lęku oraz Innego. Autor wywodzi z psychoanalizy koncepcję, według której podmiotowość jest efektem serii przesunięć i różnic zachodzących w języku i piśmie.…
-
Stop ciała i ziemi, czyli na marginesie i w centrum poezji Antoniego Matuszkiewicza
Ludzki świat jest bowiem złożony raczej z płynnych symboli, metafor i wieloznaczności niż z teoretycznych, precyzyjnie skonstruowanych struktur. Zarówno ludzkie doświadczanie życia, jak i poezja oparte są na procesach istotowo, prymarnie irracjonalnych – z tym że poezja robi to często w sposób celowy, świadomie „odrzucając drabinę [języka dyskursywnego], uprzednio po niej się wspiąwszy”. Poezja jako pierwotna, źródłowa forma poznania – tak można by określić z grubsza wierszotwórczą strategię Matuszkiewicza. Strategię z konieczności bardziej intuicyjną niż intelektualnie wykoncypowaną. Kwestia poznania jest w każdym razie jednym z jej najistotniejszych wątków.
-
Piotr Sommer: Dni i noce
Moim skromnym zdaniem, prawdziwa siła tych wierszy, a jest ona chwilami porażająca, tkwi też nie tyle w jakimś istotnym przewartościowywaniu hierarchii „ważności” doświadczeń, ile w oryginalnej metodzie ukazywania, w jaki sposób bytują w czasie (pamięci) właśnie „rzeczy egzystencjalnie ważne” – „znaczące” fakty, sytuacje, zdarzenia, stany rzeczy, myśli, emocje – ze stanami umysłu pozornie mniej lub w ogóle, wydawałoby się, egzystencjalnie nienacechowanymi. Jak się ze sobą „zbiegają, zbijają w jedną gromadę, jedną miazgę”. A bardziej filozoficznie: w jaki sposób organizują one, jako węzłowe momenty każdej egzystencji, całą temporalną strukturę bycia konkretnego człowieka. A czynią to często tak dyskretnie i niepostrzeżenie, że…
-
Grzegorz Tomicki: Sto kilo kości
„Sto kilo kości” Grzegorza Tomickiego to wieniec wierszy żałobnych o stracie, odchodzeniu, ubywaniu, obcowaniu Zmarłych oraz wiecznym powrocie tego samego – pragnienia utrzymania przy życiu tego, co nigdy ze szczętem nie umiera, co nie ze wszystkim daje się pogrzebać w czasie przeszłym, wypartym, wypranym z emocji i doznań. Liryczna akcja tych wierszy nie tyle rozgrywa się, ile zawieszona jest w iluzorycznej przestrzeni pomiędzy istnieniem a nieistnieniem, realnym a symbolicznym, żywym a martwym, miłością a nieobecnością – czyli na ziemi niczyjej, w stanie przejściowym, w zderzeniach znaczeń i słów, pomiędzy czasami i zdrojami języka, powołującymi do życia na równi nierzeczywistość, jak…
-
Grzegorz Tomicki: Liryka drogi
„Liryka drogi” Grzegorza Tomickiego Cykl wierszy podróżno-egzystencjalnych, w których autor w sposób niezwykle subtelny, a zarazem wyrafinowany podważa zastane konwencje języka poetyckiego i równie konwencjonalne sposoby postrzegania rzeczywistości tudzież ludzkiego bycia-w-świecie. Spoza ogranych w życiu i literaturze – potencjalnie i aktualnie – wyrażeń, frazeologizmów, metafor, toposów, skrzydlatych słów, rytualnych fraz, reguł dyskursywnych i spetryfikowanych dykcji raz po raz wyłania się przerażające Realne, niepoddające się symbolizacji, a przez to rozpaczliwie jej się domagające, na co jednak brak lingwistycznych, kulturowych czy społecznie wytworzonych algorytmów.
-
Raja Shehadeh: Palestyńskie wędrówki. Zapiski o znikającym krajobrazie
Twórczość palestyńskiego pisarza i prawnika Raji (Radży) Shehadeha jest dobrym przykładem ścierania się tych przeciwstawnych tendencji. Jego książki świadczą o tym, że z jednej strony stara się on – jako Palestyńczyk – przezwyciężyć tendencyjność swoich poglądów, zarówno indywidualnych, jak i tych, które podziela z innymi przedstawicielami swojego narodu, z drugiej w sposób mimowolny – a niekiedy bardziej lub mniej świadomy – zdaje się im ulegać. Z jednej strony szlachetny wysiłek, z drugiej – organiczna niemożność przekroczenia własnych uwarunkowań. Rzecz jasna, zważywszy na okoliczności – pisarz całe swoje życie spędził na Zachodnim Brzegu, w Ramallah, pod izraelską okupacją – sam ten…
-
Grzegorz Tomicki: Piekło jest wszędzie
Mamy w kilku fragmentach wzmianki o traumie, o śmierci w rodzinie, wspomina się Zmarłą i Zmarłego. Tych postaci dotyczy „praca żałoby”, o której mówi Paul Ricoeur we fragmencie cytowanym na okładce: „Oto węzeł: praca pamięci jest pracą żałoby. Jedna i druga są wyrazem nadziei, wyrwanym z niewypowiedzianego”. Rzecz szczególna: „niewypowiedziane” znajduje tu swoje słowa. Może stąd bierze się poczucie niestosowności czy ekscentryczności tych wyznań, które chwilami bawią się sobą, a potem potrafią nagle stanąć na baczność, poruszyć i wstrząsnąć. Stąd ów „opacznie” odczuwany modlitewny ton, „hałas”, nadmiar „pieśniowości”, nieustanne nawroty tych samych słów i zdań, jak w inkantacji czy litanii.










