Od kiedy nie kręcą mnie cudze wiersze
(cudze wiersze nic ze mną nie robią),
a własne nie zawsze, uprawiam
niespiesznie lirykę drogi, do czego
potrzebuję dwóch nóg (a jednak nie mogę
usiedzieć, ustać), nie potrzebuję zaś głowy.
Kiedyś umiałem uleżeć się i przespać
ze wszystkim, ale teraz nie umiem. Odkąd
nie mieszkam już w cudzym pięknie
i nie kocham jak dawniej (jak nikt),
liryka drogi zbyt często sprowadza mnie
na Drogę Głodu. A Ciebie?
Przy Ofiarnym Kamieniu
nad Gajnikami chodzą za mną
zapisane w ciele doznania,
nie pamiętam za to żadnej walety
ani sonetu. Nie przywlokłem
na Kamień ani jednej teorii
nieśmiertelności, ani jednego
dowodu na istnienie życia
na Ziemi. Są ze mną tylko
przerwy między myślami,
cisza kuta w kamieniu.
Sama muzyka,
bez nut.
Pisanie wierszy to piękna rzecz. Piękna i pożyteczna.
Człowiek piszący wiersze nie tylko twórczo się rozwija (rozwijać się nietwórczo byłoby trudniej i nie tak pięknie), ale też (niejako przy okazji) liże swoje egzystencjalne rany (rany inne niż egzystencjalne to żadne rany), chytrze wykorzystując terapeutyczną funkcję literatury (nawet jeśli nigdy o niej nie słyszał), siłą rzeczy ma też mniej czasu na inne, bardziej zgubne nałogi (jak zarabianie na życie, nadużywanie używek, zakochiwanie się itp.), zaskarbia sobie podziw bliźnich (w wariancie mniej adaptacyjnym: budzi uśmiech politowania na ich twarzach), zgodnie ze starożytna maksymą poznaje samego siebie (co samo w sobie nie musi być zawsze ciekawe) oraz masę innych podobnych sobie szlachetnych zapaleńców (czyli jednostki podobnie społecznie nieprzystosowane), o istnieniu których reszta ludzkości nie ma bladego pojęcia (ani żadnego innego).
Od kiedy zaczęli strzelać do wszystkiego, co się nawet nie rusza, dziecięce groby na wzgórzu z Białym Jezusem w Bukowcu zaczęły znaczyć coś więcej niż groby dorosłych. Choć nie wiadomo co. A nawet trudno to sobie wyobrazić. Zresztą, po co komu wyobraźnia, skoro widać wszystko dokładnie jak na cmentarzu.
Oksana Zabużko: Planeta Piołun | Książka napisana z temperamentem, dosadnie, a nawet ogniście. Sprawia, że wreszcie słychać Ukrainę. Bardzo potrzebna książka.
Serhij Żadan Internat | Jedna z najlepszych książek o współczesnej Ukrainie. Zimowy, ogarnięty wojną Donbas, obserwujemy oczyma małomównego idealisty Paszy.
Apartament w hotelu Wojna. Reportaż z Donbasu | Tomáš Forró opowiada o wojnie w Donbasie z samego serca konfliktu, rozmawiając z ludźmi po obu stronach frontu.
Serhij Żadan: Antena | Zbiór wierszy uznanego ukraińskiego poety-żołnierza o wojnie, miłości i nadziei. Poetyckie świadectwo wojny i życia w cieniu historii.
Michał Krawczyk: Nice, cosie, duchy | Niezwykle lekkie, błyskotliwe, erudycyjnie teksty o sztukach wszelakich. Czegoś takiego jeszcze nie czytałem. Polecamy!
Youval Noah Harari: Sapiens. Od zwierząt do bogów | Światowy hit. Całościowa historia człowieka od ukrywania się w jaskiniach do podróży na Księżyc i genetyki.